روحم پُر از آواز تو . .

نوجوون بودم،شایدکلاس اول یا دوم راهنمایی؛
دلم می خواست که برای نمازصبح،به موقع وقبل از طلوع آفتاب،بیداربشم.
صبح ها وقتی بیدارمی شدم،منگ وسرسنگین بودم:(
به زحمت می تونستم چشمام رو باز نگه دارم:(
تا اینکه تو یه کتابی،حدیثی از امام صادق علیه السلام رو خوندم که فرموده بودند(به این مضمون):
"هرکس موقع خواب،آیه ی آخرِسوره ی کهف رو بخواند،درهرساعتی که بخواهد ونیت کند،بیدارخواهدشد."**
خب من دوست داشتم که دقیقاًموقع اذان صبح بیداربشم!
بنابراین،شب موقع خوابیدن،این آیه روخوندم ونیت کردم که موقع اذان صبح بیداربشم!
حتی به خدا،گفتم که بااید!صدای اذان رو که از گلدسته های مسجدپخش میشه رو هم باید! بشنوم!!!!!!
شب خوابیدم،
و . .