آقا! تا «پاییز» تموم نشده منم از این پستا بذارم بره پی کارشD;

غزل تویی که چشمت، طلیعهی عشق است و نگاهت، تداوم زندگی؛

خنده ات، قافیهساز روز است و رویت، روشنیبخش شبها؛

شعر تویی، که هر سخنت مروارید محبت است و سکوتت صدف آرامش؛

اشکهایت، شهرآشوب توفانهاست! ، و خندههایت، قصیدهساز دورانها ؛

لبخندت، ردیف عشق است؛

و

وجودت تخلص جاودانگی ..

آه! ای سرود زیبایی! ای مطلع لطافت! ای آبشار ملاحت!

.

.

.

عــــه! این کجا رفت؟!